چیزیم نیست ورنه خریدار هر شـــــــــــشم

نقل است شش تن از دختران شیرازی کنار قبر حافظ ایستاده بودند و در این باره بحث و گفتگو می کردند که اگر حافظ زنده بود و ما را می دید، کدام یک از ما را انتخاب می کرد،  یکی از ان شش تن گفت که مرا بخاطر چشمان سیاهم می خواست و ان دیگری گفت نخیر من  رو می گرفت بخاطر غب غب و خشگلی ام و ...

بالاخره قرار شد به دیوان حافظ در این باره مراجعه کنند و تفال بزنند. وقتی دیوان را باز کردند این بیت آمد:

شهریست پر کرشمه حوران ز شــش جهت

چیزیم نیست ورنه خریدار هر شـــــــــــشم

*

من دوستدار روى خوش و موى دلکـــــــــــشم

مدهوش چشم مست و مى صاف بى غشــم

گفتى ز سر عــــــــهد ازل یک سخـــــــــن بگو

آنگه بگویـــــــــمت که دو پـــــــــیمانه در کشم

من آدم بهـــــشـــــتیم اما درین ســـــــــــــــفر

حالى اسیر عشق جوانان مهـــــــــــــــــوشم

شهریست پر کرشمه حوران ز شــش جهت

چیزیم نیست ورنه خریدار هر شـــــــــــــشم

شیراز معدن لب لعلـــــــــسـت و کان حسن

من جوهرى مفلــــــــــــــسم از آن مشوشم

ازبس که چشــــم مست درین شهر دیده ام

حقا که مى نمى خورم اکنون و سرخـــوشم

در عاشقى گریز نباشــــــــــد ز ساز و ســـوز

استاده ام چو شمـــــــــــــع مترسان ز آتشم

بخت ارمدد دهد که کشــــم رخت سوى دوست

گیسوى حور گرد فشـــــــــاند ز مفرشـــــــــــــم

حافظ عروس طــــــــــبع مرا جـــــــــلوه آرزوست

آیینــــــــــه اى ندارم از آن آه مى کــــــــــــــشم

 

/ 0 نظر / 302 بازدید