غزل

گل چه بود که گل تویی ناطـــــق امر قل تویی                          

گر دگری نداندت چون تو منی بدانــــــــــــمت

جان و روان من تویی فاتـــحه خوان من تویی                          

فاتحه شو تو یک ســری تا که به دل بخوانمت

صید منی شکار من گر چه ز دام جســـــته ای                       

جانب دام بازرو ور نروی برانـــــــــــــــــمت

شیر بگفــــــــــــــــت مر مرا نادره آهوی برو                                       

در پی من چه می دوی تیز که بردرانمـــــــت

زخم پذیر و پیش رو چون سپر شــــــــجاعتی                            

گوش به غیر زه مده تا چو کمان خمانـــــــمت

از حد خاک تا بشر چند هزار منزلســـــــــــت                               

شهر به شهر بردمت بر سر ره نمانمــــــــــت

هیچ مگو و کف مکن سر مگشـــــای دیگ را                           

نیک بجوش و صــبر کن زانک همی پرانمت

نی که تو شــــــــیرزاده ای در تن آهوی نهان                              

من ز حجاب آهوی یک رهه بـــــــــگذرانمت

گوی مـــــــنی و می دوی در چوگان حکم من                            

در پی تو همی دوم گر چه که می دوانــــــمت

/ 3 نظر / 6 بازدید
امین

سلام وبلاگ جالبی دارید. ممنون میشم به ما هم سری بزنید.

دلدار

سلام ملا نئجه سن؟ یوخسان هئچ! اشی بئله ده اولماز ها! ساغ قال..........