چکاو بلند پرواز soaring skylark;

این وبلاگ بیشتر به مسائل اعتقادی ،اخلاقی و خاطرات روزانه و مسائل ادبی و هنری می پردازد ولاغیر !تذکر:نظرات بدون اسم و آدرس ممکن است تائید نشود. مطلب دیگر این است که من بیش از یک ساعت برای مطالب وبلاگم وقت صرف نمی کنم و اشتباهات دستوری و اغلاط املائی ناشی از این موضوع است. من در اینجا اگر جدی نبوده ام نه اینکه نمی خواهم جدی باشم، اشتغالات و گرفتاریها مانع از آن است که بیشتر وقت برای پرباری مطالب بگذارم.

چیزی که آدمی را بالا می برد

 چیزی که آدمی را بالا میبرد                                                    

امروز دوسه تا حکایت زیبا و جالب خوندم و کلی حرف توشون بود اول داستان ابن میثم شارح نهج البلاغه را میگم : ابن میثم کنج عزلت گزیده بود. علماء عراق بهش نوشتن خیلی از کسانی که در رتبه از تو پائین ترند، مشهورند. منکرا بر علماء عراق وارد شد. باو التفات نکردند. مباحثه پیش آمد،  از صف نعال جواب شافی گفت. التفات نکردند، هنگام غذا در ظرف سفالی به او غذا دادند.                                                       

روز دیگر با البسه فاخر و عمامه ای بزرگ به مدرسه در آمد. باستقبال وی شتافتند و در صدر جایش دادند! عمدا نامربوط گفت و اقوال کاسد بر زبان راند. از هر سو آفرین گفتند و غذای نفیس در جلو او گذاشتند. آستین خود را گفت: کلی یا کمی!(بخور ای لباس من) حاضرین متحیر شدن.                                                                                     

 گفت: حیرت ندارد، این احترام به آستین من است!                          

این حکایت اول بود که من بسیار کوتاهش کردم. عقل غالب مردم در چشمشان است. ظاهر آراسته را مهم می شمارند. چقدر این موضوع باعث شده و می شود حق در جایگاه خود مستقرنشود...                   

سعدی گفته است:                                                                   

مقبول نگردد سخن مرد فقـیر                                                       

گیرم که براستی ابی ذر باشد.                                                    

حکایت دوم هم مطلب توشه. اول خلاصه ش را بگم بعد اگر لازم شد در باره نکته اش حرف می زنیم: یکی از شاگردان شیخ انصاری هیچ نمی فهمید.شبی حضرت امیر علیه السلام را در خواب دید. بسم الله را در گوش وی قرائت فرمود. پس از آن کارش بجائی رسید که به شیخ اشکال می کرد.  یک روز بعد از درس شیخ آهسته به او فرمود: کسی که بسم الله را در گوش تو گفته، تا ولا الضالین در گوش من خواند!        

گفته اند در همیشه بروی یه پاشنه نمی چرخه و این رسم زمانه است. ممکنه در کاری چنان پیشرفت کنیم که حتی از استاد خود جلو بزنیم اما این دلیل نمی شود که ادب ارکان را ناسی گشته و به ولی نعمتمان بی حرمتی روا داریم. اگر گذشته را فراموش نمودیم، حتما در ذات ما خللی هست.                                                                          

چیزی که انسان را بالا می برد تواضع و ادب است!                            

  
نویسنده : احمد سلطانپور ; ساعت ٦:۳٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳۸٩/٢/٤
تگ ها : اخلاق ، مثل